Ondanks de 2-0-nederlaag in de finale van de Europa League is gisteravond maar weer eens gebleken dat Ajax inderdaad de grootste en mooiste club van allemaal is. En dat begon al met mijn tocht richting het Museumplein toe.

Overal waar je langskwam ging het over maar één ding: Ajax. De straten, stations en pleinen kleurden wit-rood-wit. Shirtjes, sjaaltjes, vlaggen, fakkels, vuurwerk en gezang. Zo’n tweeëneenhalf uur voor de aftrap arriveerde ik op het Museumplein, waar de sfeer er al heel erg goed in zat. Iedereen had er, ondanks de wedstrijdspanning, heel erg veel zin in. De twee uur voor de wedstrijd brengen we al zingend en springend door. Ook tijdens de wedstrijd is het genieten van de sfeer.

Maar het allermooiste moment volgde na het laatste fluitsignaal, hoe gek dat ook klinkt bij een 2-0-nederlaag. Er volgde een minutenlang applaus. Bij elke Ajacied op het plein overheerste de trots. Dit seizoen mogen we dan geen prijs in handen hebben gekregen, we hebben wel onze club weer teruggekregen. Onze trots. Aanvallend voetbal, veel jonge spelers, debuterende jeugdspelers en Ajax-voetbal waar we van kunnen genieten. Na het minutenlange applaus volgt ‘Dit is mijn Club’. Als ik dit typ krijg ik weer kippenvel als ik er aan terugdenk. Met meer dan honderdduizend supporters over ons ideaal zingen. Het is weer een teken dat de trots overheerst, bij iedereen. Het was echt genieten!

Middernacht keerden we terug naar huis. Wat door onze vrienden van de NS ook nog een hele belevenis werd, maar dat terzijde. Via Social Media krijgen we door dat er in Rotterdam door een groepje gefeest wordt vanwege de overwinning van Manchester United. Noem het bizar of krankzinnig, maar voor mij is dit hét teken dat Ajax de grootste is en dat ook altijd zal blijven. Als ze zelfs na het behalen van de landstitel nog moeten feesten omdat Ajax tweede is geworden in de Europa League, dan zit het heel erg diep bij die mensen. Het is nog maar eens het bewijs dat Ajax écht de (aller)mooiste club van allemaal is!