© Proshots

We staan aan de vooravond van de belangrijkste wedstrijd van deze eeuw tot nu toe (ja, belangrijker dan het tweeluik tegen AC Milan). We zijn opgeladen voor de grande finale, de klap op de vuurpijl, de kers op een nu al mierzoete slagroomtaart. Want mooi was het, dit seizoen. Dat kan niet vaak genoeg gezegd worden. Vergeet het woord mooi, dat niet in de buurt komt bij een correcte duiding van het fluwelen seizoen. Met name 2017 is een geweldige trip geweest die met geen drug na te bootsen is. Dit is het moment om de drugdealers in kwestie te bedanken, te vertellen hoe we over ze denken. De elf mannen die woensdag (vermoedelijk) zullen spelen verdienen een hart onder de riem en een inkijkje in wat ze hebben veroorzaakt bij de fans. Bij dezen, een woordje aan de spelers:

André Onana

Sorry André, sorry dat ik pas zo laat in je ben gaan geloven. Ik zag het lange tijd niet, maar je hebt nu ook mij te pakken. Je enthousiasme, je euforische gat in de lucht, katachtige reflex, je onverzettelijkheid. Je bent een klasbak. Als je een keeper die nog niet zo lang geleden gold als beste keeper ter wereld zó in vervoering kan brengen door alleen maar langs te lopen, dan ben je een hele grote. Dus André: laat het gifje van Van der Sar, de beste keeper ter wereld toen Ajax zijn laatste Europese prijs pakte, het gifje van het jaar worden. En juich, lach, duik, rol, glij, spring en verwonder.

Joël Veltman

Mensen vergeten nog weleens dat Joël al jarenlang een vaste waarde is voor Ajax. Echt een jongen van de club, maakte hier al zoveel mee. Waar veel spelers het veld moesten ruimen na de trainerswissel, bleef hij overeind. Moest wennen aan een nieuwe positie en de strijd aangaan met misschien wel de beste back van Nederland. Ongeacht wie je beter vindt, kun je er niet onderuit dat hij alles geeft voor Ajax. Was ooit een jongetje toen hij in Ajax 1 kwam, maar is nu een man. Zijn felheid in grote wedstrijden komt hem nog weleens op een (onnodige) kaart te staan, maar inhouden is in ieder geval geen optie. Het zal mij dus worst wezen als je geel pakt woensdag Joël. Laat zien wat je waard bent, laat zien dat er niets te halen valt voor je tegenstander. Het zal aanstekelijk werken. Iemand die al zo lang zijn club trouw is wens je het allerbeste. Die wens je een – spuuglelijke, het moet gezegd worden – Europa League beker.

Davinson Sánchez

Een schot in de roos, een voltreffer, een goudhaantje. Na een lang seizoen en een grote finale in eigen land de overstap maken naar een totaal ander land, met een totaal andere (voetbal)cultuur, een totaal andere taal en totaal andere gebruiken. En dan toch vrijwel vanaf het begin zo fantastisch spelen. Davinson is one of a kind, een type speler dat we niet kennen in Nederland. Maar wat een geweldenaar is hij gebleken. Speelde slechts één waardeloze helft in een heel seizoen. En bleef fier overeind in de belangrijke wedstrijden. Een rots in de branding, een veldheer. Met als absolute hoogtepunt de uitwedstrijd tegen Lyon. Een ongekend staaltje verdedigen. Een sloper pur sang. Zo jong en toch zo volwassen. En daardoor begeerd door heel Europa. Hij stelt ons gerust tijdens de wedstrijden door zijn absolute heerschappij. Maar hij maakt ons ook bang, bang dat hij ons gaat verlaten. We mogen in ieder geval nog negentig minuten van hem genieten. Dus Davinson: sloop, heers en blijf alsjeblieft nog een jaar!

Matthijs de Ligt

Wat mij betreft de meest bewonderenswaardige speler van dit jaar. Welke club is heden ten dage nog zo gek om met een 17-jarige speler in het centrum van de verdediging in de halve finale van een Europees toernooi te starten? Matthijs de Ligt is alles waar Ajax voor staat. Een geweldenaar op en buiten het veld. In niets is hij een tiener. Zijn imposante figuur, de rust die hij uitstraalt, het wachten tot de voetballende oplossing genomen kan worden. Ongekend. Maakte een bizar seizoen door en kreeg veel over zich heen na zijn debuut in Oranje. Iedere 17-jarige zou hieraan onderdoor gaan, maar Matthijs bleef fier (en koen) overeind. Hij is onverzettelijk, heeft niet de branie die we bij bijvoorbeeld Kluivert wel zien, maar straalt wel zelfvertrouwen uit. Verder is hij ook nog enthousiast, zeer welbespraakt en een geweldige aanwinst voor de supporters. Een ideale schoonzoon. Een ideale centrale verdediger voor Ajax 1. Hij heeft de leeftijd om nu met examenstress in de schoolbanken te zitten. Maar Matthijs heeft het hele jaar door al steeds heftiger wordende examens afgelegd, en slaagde keer op keer met vlag en wimpel. Ik heb er alle vertrouwen dat je voor je belangrijkste examen, aanstaande woensdag, ook zult slagen Matthijs. En schroom vooral niet om daarna je zangtalent weer tentoon te spreiden.

Jaïro Riedewald

Over Jaïro valt niet zoveel te zeggen dit seizoen, zijn rol is beperkt. Dit laatste is het verhaal van Jaïro. Het ging ooit allemaal zo snel. Stond jarenlang te boek als grootste talent in de Ajax-jeugd, de nieuwe Frank Rijkaard. Debuteerde, scoorde twee keer en sleepte hiermee drie punten in de wacht voor zijn ploeg. Veroverde een basisplek en speelde veel onder De Boer. Liet zien een goede nummer zes te kunnen zijn, maar werd nooit helemaal onomstreden. Belandde weer op de bank en moest het onder Bosz met een bijrol doen. Het vereist geduld. Jaïro gooide het bijltje er niet bij neer, bleef bij Ajax en stond er wanneer dat van hem gevraagd werd. Als beloning mag hij zeer waarschijnlijk beginnen in de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Talent verdwijnt niet zomaar Jaïro. En dat kun jij woensdag bewijzen. Je staat in een Europese finale, dat neemt niemand je meer af, en welke wedstrijd leent zich beter voor het afgeven van visitekaartjes dan een Europese finale?

Davy Klaassen

El capitan. Davy Klaassen speelt al ruim vijf jaar voor Ajax 1 en is uitgegroeid tot de onbetwiste leider in het veld. Een betere aanvoerder kunnen we ons niet wensen. Een echte aanvoerder die de boel opzweept als het nodig is. Een speler wiens humeur zich één op één verhoudt met de uitslag van de wedstrijd. Kan moeilijk verliezen en is een heerlijke winnaar. Maar naast een geweldige mentaliteit en een fraai uitgevoerde voorbeeldfunctie, heeft Davy Klaassen zich ontpopt tot een doelpuntenmachine. Hij staat er op belangrijke momenten, breekt wedstrijden open en is vrijwel iedere wedstrijd wel een keer belangrijk voor zijn ploeg. Zíjn ploeg. Davy’s ploeg. Een ploeg met kameraden, met harde werkers. Met in het middelpunt onze Davy, ónze Davy. Klaassen is vergroeid met de club en kan inmiddels wel een icoon genoemd worden. Groot geworden onder De Boer, geniaal geworden onder Bosz. Met een arbeidsethos waar Kim Jong-Un jaloers op zou zijn. Waarschijnlijk zul je vertrekken na dit seizoen, en dat is je van harte gegund. Ga in stijl Davy, met die beker in je armen geklemd alsof het je baby is, zoals je ook Ajax hebt omarmd alsof het je baby is. Als je blijft zou dat fantastisch zijn, maar als je gaat, ga dan met die heerlijke Davy-grijns.

Lasse Schöne

Lasse is een speler voor wie je eigenlijk alleen maar kunt gaan staan en applaudisseren. Secondenlang, minutenlang, dagenlang. Om meerdere redenen. Schöne is een pure voetballer, iemand bij wie de klasse er vanaf druipt. Maar bovenal een hondstrouwe speler, een modelprof. In een tijd dat Ajax een aantal keer de portemonnee trok, kwam hij eigenlijk geruisloos binnen bij Ajax. Gratis. Waar de meeste aankopen hopeloos faalden, floreerde Lasse. Hij belandde op de bank, vocht zich in de basis, belandde weer een aantal keer op de bank en kwam even zo vaak weer terug. Maar waar hij ook speelde, op 10, met de punt naar achteren, rechts op het middenveld, rechtsbuiten en zelfs spits, hij klaagde niet. Ook als hij niet speelde. Om zich heen zag hij velerlei spelers ontevreden zijn met de beperkte speeltijd en in de meeste gevallen vertrekken. Zo niet Lasse. Lasse liet zijn voeten spreken. Hij bleef strooien met passes en bleef vrije trappen heerlijk binnen schieten. Al bijna vijf jaar lang. Een hele, hele diepe buiging voor jou Lasse, mijn favoriete kunstenaar. En als je die cup wint, dan mag je best even knipogen naar al die spelers die de club vroegtijdig verlieten en nu met lege handen staan.

Hakim Ziyech

Ziyech, de paradijsvogel van Twente. De sierlijkheid zelve. Toen hij overkwam van de Tukkers was hij de absolute vedette. Maar daar is weinig meer van over. Er zijn weinig spelers die zichzelf op deze manier wegcijferen voor het team. Hij duikt overal op en schiet op iedere plek op het veld zijn collega’s te hulp. Van de ene 16 naar de andere, jagen, sleuren, werken. Hij is de grote aanjager. De blik naar voren, ontzettend dynamisch. Waar Gudelj het spel louter vertraagde, gaat Hakim voorop in de strijd. Een strijd waarin hij het tempo een ongelofelijke impuls geeft. Een onmisbare schakel in de nieuwe Ajax-dynamiek. Hij blijft net zolang doorgaan tot de kramp in iedere beenspier schiet die het menselijk lichaam rijk is. Dat dit hem in de laatste fase nog weleens opbreekt kunnen we hem niet kwalijk nemen. Het is een genot om naar te kijken. Die drive, die passie, gemixt met een overdosis kwaliteit. Ook woensdag zal hij tot het gaatje gaan, Pogba zal niet weten wat hem overkomt. De benen zullen op zijn, de vele marathons zullen hun tol gaan eisen. Maar dat maakt niet uit. Je hoeft nog maar één keer Hakim, dan kun je genieten van je meer dan verdiende rust.

Bertrand Traoré

Bertje (ik mag wel Bertje zeggen toch?), wat heb jij het de supporters moeilijk gemaakt dit jaar. Je ging van de meest vervloekte speler naar de meest geliefde speler, naar de meest vervloekte speler, naar de oppergod van Amsterdam, naar ‘die mafklapper van Chelsea’. Pas tegen Kopenhagen zagen we waar Bertrand Traoré toe in staat was. De driekwart jaar ervoor was vooral een frustrerende martelgang. Het leek alsof je alleen presteerde wanneer de camera’s op je gericht stonden. Ik hoop dat je de onvrede snapt. En ik hoop dat je geniet van het hartverwarmende applaus na een wedstrijd als tegen Lyon thuis. Je was bij vlagen fantastisch en je hoeft nog maar één keer fantastisch te zijn. Laat ons nog één keer dat dansje bij de hoekvlag zien. We hopen op een liefdevol afscheid Bertje. In dat geval zullen we je nooit, nooit meer vergeten.

Kasper Dolberg

Als je verliefd kunt worden op een speler, dan is het wel op Kasper Dolberg. De vonk sloeg definitief over in de thuiswedstrijd tegen Celta de Vigo. Zelden heb ik een centrumspits zoveel goed zien doen in één wedstrijd. Alles was magisch. En alles is nog steeds magisch. Stoïcijnse uitstraling, een betoverende balbehandeling, zeldzame nuchterheid. Je kunt niet boos worden op Kasper Dolberg. In Dolberg is het beste van Dennis Bergkamp, Patrick Kluivert en Zlatan Ibrahimovic verenigd. Een spits zó compleet dat hij op een slechte dag nog steeds belangrijk is. Iemand die ogenschijnlijk onbenaderbaar is, maar gelukkig is dit voornamelijk voor de verdedigers die met hem te maken krijgen een probleem. Ik merk dat ik hem ook niet rechtstreeks durf aan te spreken. Maar mijn hemel wat zie ik deze man graag juichen. Een geweldig voorbeeld voor de volgevreten vedettes van Manchester United. Kasper is misschien geen god, maar –net als de mythologische figuur Ajax – zeker wel een held.

Amin Younes

De Duitse dribbelkoning. Maar ook de speler waarvan ik het heel moeilijk vind om een mening te vormen. Ontzettend moeilijk van de bal te zetten, een crime voor verdedigers, een speler die je zelden tegenkomt. Maar ook iemand die hele goede helften met hele slechte afwisselt. Kan irritatie opwekken als het niet loopt, maar blijft het proberen. Binnendoor, maar ook steeds vaker buitenom, en dat zorgt in iedere wedstrijd wel enkele keren voor gevaar. Het mooiste van alles is dat jij, Amin, hiermee vele analytici – Johan Derksen voorop – de mond snoerde. Door belangrijk te zijn. Je kreeg het publiek vaak op de banken, maar vergat ook vaak genoeg de bal in het netje te leggen. Maar daar ga je woensdag mee afrekenen toch? Je bent in je tijd bij Ajax slechts één ding vergeten: jezelf onsterfelijk maken. Maak jezelf woensdag onsterfelijk Amin.

Uiteraard zijn er vele andere spelers die lovende woorden verdienen. Nick Viergever om zijn geweldige ontwikkeling, waardoor zijn toegevoegde waarde simpelweg niet meer te ontkennen viel, en natuurlijk om zijn doelpunt in Gelsenkirchen. Justin Kluivert, die ervoor zorgde dat we met een gerust hart wedstrijden konden kijken, wetende dat er opties over zijn, en om het vertrouwen in de toekomst. David Neres, om het langzamerhand in vorm raken, en uiteraard om zijn doelpunt tegen Feyenoord. Koning Kenny Tete, de man die verdedigen mooi maakt om naar te kijken, de man die eigenlijk een basisplaats verdient en die zich net als Riedewald bijzonder professioneel opstelt gezien zijn situatie. En natuurlijk alle talenten die ons het gevoel geven dat we ons totaal geen zorgen hoeven te maken om de toekomst. Van de Beek, De Jong, Nouri en vele anderen. Ik zou zelfs Heiko een ferme kus op zijn kale kruin willen geven.

Maar het gaat in eerste instantie om de elf die het woensdag gaan doen. Zij kunnen woensdag ons seizoen onvergetelijk maken. Aan de selectie als geheel, Peter Bosz in het bijzonder: bedankt voor seizoen 2016/2017.