Slaapverwekkend met hier en daar een moment van genialiteit. Zo is de thuiswedstrijd tegen Groningen in één zin samen te vatten. De wedstrijd tegen Groningen vormde vandaag natuurlijk niet het hoogtepunt van de week. Dat is al eerder deze week geweest, waarin personen van verschillende clubs hun afkeer over de handelswijze van Ajax richting jeugdspelers bekend maakte.

De wedstrijd tegen Groningen liet een eenzijdig beeld zien. Ajax was voortdurend in de aanval en Groningen trok een ‘handbalverdediging’ op. Theo Janssen had wel nog twee technische hoogstandjes in de aanbieding, maar dat was dan ook alles vandaag. De wedstrijd was op sommige momenten dan ook slaapverwekkend. Niet omdat Ajax niet goed speelde, wel omdat Groningen geen seconde de intentie heeft gehad om er een wedstrijd van te maken. Schade beperkt houden en vooral geen monsterzege laten noteren. Juist die instelling, is iets wat de laatste jaren wel eens anders is geweest. Toen hadden tegenstanders nog de instelling dat er iets te halen viel in de Arena. Denk hierbij nog maar eens aan Utrecht en Ado Den Haag in eigen huis. Twee teams die een overwinning behaalden in de Arena.

Hoe anders is dit vandaag de dag. Tegenstanders komen alleen nog maar naar de Arena om de schade beperkt te houden en vooral geen modderfiguur te slaan. Iets wat ook de rest van Nederland natuurlijk ziet. Het moet toch heerlijk zijn om de hele wedstrijd te kunnen aanvallen, zonder dat de tegenstander ook maar enige tekenen laat zien om hier verandering in te brengen. Als jonge speler is het natuurlijk een droom om voor die club te mogen voetballen. Iets wat sommige mensen maar moeilijk kunnen begrijpen. Zo is er de laatste dagen veel te doen geweest over de manier waarop Ajax jeugdspelers benaderde. De ‘gedupeerde’ clubs vonden het niet netjes en vinden het niet kunnen. Men ging uit van een ‘gentleman’s agreement,’ waarbij men dus van elkaars jeugdspelers afblijft.

Dat de speler hier zelf de grootste stem in heeft, lijkt verder niet relevant te zijn. Dat de jeugdspelers bij Ajax door hun idolen getraind worden, is een onbelangrijke bijkomstigheid. Complementair hieraan is het feit dat deze oud-topvoetballers de talenten de fijne kneepjes van het vak kunnen leren. Ook dat schijnt allemaal niet uit te maken. Het is slechts een greep uit de mogelijkheden die een overgang naar Ajax voor een jeugdspeler aantrekkelijk maken. In plaats van deze keiharde feiten onder ogen te zien, zeurt men dat Ajax niet correct gehandeld heeft en dat het niet via de juiste weg is verlopen. Allemaal leuk en aardig. Is het echter niet zo dat wanneer een jeugdspeler niet naar Ajax wilt, hij dit ook niet doet? Of is dit te simpen gedacht? Ajax dwingt een jeugdspeler toch niet om bij hun te komen voetballen. Ajax maakt de interesse kenbaar en daarna gaat de rest vanzelf. Hier kan dan wel hoog of laag om worden gesprongen, maar dat verandert de uitkomst natuurlijk niet.

Ajax is weer ‘hot’ en ziet dat ook terug in de aantrekkingskracht op jeugdspelers. Waar menig jeugdspeler 1,5 jaar geleden nog wel eens zou nadenken over een overstap, is men er nu vrij snel uit. Zodra Ajax aan de poorten rammelt, kan de huidige club het al snel vergeten. Ajax is namelijk op alle gebieden een vooruitgang. Het gezeur over het niet volgen van de juiste procedure, is dan ook niet serieus te nemen. Het huidige Ajax, de faciliteiten op de Toekomst en de jeugdtrainers maken de overstap van een jeugdspeler naar Ajax vrij logisch.