De vergeten voetballer is een speler, die in dienst van Ajax is geweest en die op ons als supporters een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Of een Ajax-voetballer waar wij goede en warme herinneringen aan hebben beleefd, een voetballer die bekend is geworden door een incident of gewoon om zijn verdiensten voor onze mooie club. In deel 2 van deze rubriek richten wij onze aandacht op Ron Willems. De jeugdige lezers van onze site zullen hun wenkbrauwen nu gaan fronsen. Ron Willems, wie?

29 april 1990

We schrijven het seizoen 1989/1990. Op 29 april 1990 en twee wedstrijden voor het einde van de competitie was de voorsprong van Ajax nog 2 punten op het PSV van Romario. In die tijd was winst nog twee punten waard in plaats van drie. Roda JC kwam die dag naar de Meer. Roda JC speelde dan nog voor Europees voetbal, dus was gebaat bij het behalen van punten. Het stadion zat op dat moment stampvol en de sfeer was bij het begin van de wedstrijd ongekend. Ajax zou weer kampioen worden. Dat voelde je aan alles. Nog twee wedstijden en dan was het zover. Ajax speelde die dag met Menzo op de goal en de overige spelers waren o.a. Pettersson, Wouters, Witschge, Frank de Boer, Roy, Winter, maar vooral Dennis Bergkamp. Bergkamp was dan al het grootste talent van Nederland. Achter Bergkamp in de pikorde stond een jongen uit Vaassen. Het seizoen ervoor overgekomen van FC Twente, waar hij 11 goals maakte, was een plek op de reservebank echter zijn deel. Zijn naam: Ron Willems. Ajax begon de wedstijd met de teruggekeerde Wouters furieus en beukte op de goal van Roda JC dat het een lieve lust was. De Pool Bolesta (keeper van Roda JC) gaf echter geen krimp en Roda deelde langzamerhand speldenprikjes uit. Tot het moment dat Bergkamp afschuwelijk in de fout ging en een foutieve terugspeelbal gaf. 0-1! Ajax werd vanaf dat moment steeds nerveuzer. De ploeg van Leo Beenhakker was aangeslagen en mocht blij zijn dat Menzo zijn post goed stond te verdedigen. In de rust riep Leo Beenhakker Ron Willems bij zich. Ron keek gespannen. Maar zijn brede kop verraadde ook vuur. Vuur wat Ajax in de tweede helft hard nodig had.

De entree van Ron Willems

Aan het begin van de tweede helft was Bergkamp gewisseld voor Ron Willems. De tweede helft was één-richtingsverkeer richting Bolesta. Ook Wim Jonk werd binnen de lijnen gebracht voor Frank de Boer. Leo Beenhakker ging vanaf dat moment alles op alles zetten. Ron Willems kreeg een grote schietkans, maar schoot over. Dan was daar opeens de ware nachtmerrie voor Richard Witschge. Ook Witschge ging afschuwelijk in de fout bij een foutieve terugspeelbal. 0-2! Het stadion ging vreselijk tekeer en zag de bui al hangen. PSV ging ondertussen door met winnen en Ajax was toch pas echt gebaat bij een gelijkspel. De spanning nam toe op het veld en op de tribunes. De supporters gingen zich roeren. Alles werd uit handen gegeven! Dan in de 83e minuut kwam er een hoge bal halverwege de helft van Roda. Ron Willems sprong met dat machtige hoofd naar de bal en knikte de bal voor de voeten van Wim Jonk. 1-2! De Meer ontplofte. Zou het dan toch nog gebeuren? Ajax beukte en beukte op de goal. Roda JC kwam er nu helemaal niet meer aan te pas. Dan een scrimmage in het stafschopgebied van Roda. De bal bleef liggen en kwam voor de voeten van Ron Willems. Die bedacht zich geen moment en knalde de bal via de paal in de goal. De vreugde explosie die toen ontstond zorgde bij vele supporters vandaag de dag nog steeds voor kippenvel. Ikzelf stond toen op een voetbalveld ergens in Almere. Ik moest helaas die dag laat voetballen. Normaal gesproken had ik met mijn broertje op de tribune gestaan. Wij kochten toendertijd nog gewoon losse kaarten aan de poort van het stadion. Mijn broertje stond echter naast mijn goal. Het was twee minuten voor het einde van mijn eigen wedstrijd, toen ik aan mijn linkerzijde een enorme schreeuw hoorde. Daar op een nagenoeg leeg veld stond mijn broertje te zwaaien en stak hij twee vingers op met beide handen! Mijn eigen wedstijd was toen net voor tijd totaal onbelangrijk geworden, want ik wist dat mijn Ajax weer kampioen ging worden door die ene goal van Ron Willems.

Zijn carrière

Taferelen zoals bij Ajax-Twente in 2011 zorgen weer voor een kippenvel herkenning als je de beelden van die wedstrijd ziet. De Meer ontplofte bij de 2-2. Zelfs de eretribune ging uit zijn dak. Een tafereel wat zeker heden ten dagen niet meer zo snel zal gebeuren. Toen die bewuste 29 april 1990 wel. Volwassen mannen en vrouwen vielen elkaar huilend in de armen. De enorme spanning die op deze wedstrijd zat kreeg toen pas zijn ontlading. Ajax zou de week erna tegen NEC kampioen worden, met dank aan die ene goal van Ron Willems op 29 april 1990. Ron Willems zou nog tot de zomer van 1993 bij Ajax blijven en was toen zijn vaste plek op de bank beu. Willems trok vervolgens naar Zwitserland (wederom onder Beenhakker bij Grashoppers) en Engeland (Derby County), waar hij nog goede jaren zou beleven. In 1998 zou hij nog maar 10 wedstrijden spelen en zat zijn carrière er definitief op.

Tekst gaat verder onder de video.

 

Ziekte

Helaas ging het daarna bergafwaarts met de voormalige spits. Men dacht dat Willems leed aan overspannenheid, maar het was helaas erger. Willems leed aan schizofrenie. Hij was daar kort ook voor opgenomen in een kliniek, maar was daar snel weer uit. Willems verdween snel uit de publiciteit. Jaren later zou zijn broer Mike nog wat informatie naar buiten brengen. Ron Willems woont nu ergens in Zwolle en leeft dankzij de medicijnen een gelukkig en gewoon leven. Geen dikke bankrekening, vele klokjes of een wagenpark, maar een rijtjeshuis en een gelukkig gezin zijn juist zijn deel. De Ajax-supporter van weleer en de neutrale supporter zullen hem dat ook van harte gunnen, geluk in zijn leven. Ron Willems was nog twee keer naar een wedstrijd geweest, naar eentje van PEC en één van Twente. Echter het ging niet. Ron Willems was voetbalmoe en nam definitief afscheid van het voetbal. Hij is nog wel geïnteresseerd in het voetbal, maar alleen via Studio Sport en Langs de lijn.

Eeuwige dank

Ik, persoonlijk,  zal Ron Willems altijd dankbaar zijn voor het veroorzaken van een van de mooiste vreugde explosies ooit in de Meer. Als ik aan De Meer terugdenk, dan zie ik de beelden van de 29e april in 1990 glashelder op het vizier. Ik zie nog steeds Ron Willems in volledige extase wegrennen, zoals Tardelli dat ooit zo mooi deed in de WK finale van 1982. Ron Willems was een cultheld en leeft nog steeds in de herinneringen van veel supporters voort, ondanks het feit dat hij er zelf niets meer van wil weten….

Meer vergeten voetballers: