De vergeten voetballer is een speler, die in dienst van Ajax is geweest en die op ons als supporters een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Of een Ajax-voetballer waar wij goede en warme herinneringen aan hebben beleefd, een voetballer die bekend is geworden door een incident of gewoon om zijn verdiensten voor onze mooie club. In deel 7 van deze rubriek richten wij onze aandacht op Ton Blanker. De voetballer die enorm veel talent had, maar juist bekend werd om een arrestatie en de Dolly Dots.

Je zal toch voetballer zijn geweest en je zal dan worden herinnerd aan twee zaken. Alleen triest voor de hoofdpersoon van deze rubriek is dat dit alleen geen voetbalgebeurtenissen waren. De hoofdpersoon van deze aflevering werd namelijk herinnerd aan de Dolly Dots en aan zijn arrestatie. Maar daar later meer over.

Het begin

Ton Blanker was 15 jaar en een groot talent. Ton vond dat hij erg goed kon voetballen en hij meldde zich (na Ajax eerder te hebben afgewezen) dan ook bij Ajax. Ajax herkende de talenten van het Amsterdamse blufgozertje. Ton was snel, technisch vaardig en ook nog een fysiek sterk. Zoals vele talenten voor hem werd ook Blanker vergeleken met “El Salvador”. Drie weken duurde de roze wolk. Ton kreeg een brommerongeluk en brak daarbij zijn beide dijbenen. In het ziekenhuis kreeg Blanker dan ook te horen dat zijn voetbalcarrière voorbij zou zijn. Als een donderslag bij heldere hemel was zijn voetbaldroom verloren, voordat het überhaupt was begonnen. Echter, Blanker gaf zich niet zo maar gewonnen. Hij bleef onverschrokken om zijn droom waar te maken. Hij vertelde dan ook tegen zijn ouders dat hij binnen een half jaar weer tegen een bal zou trappen. En zo geschiedde dan ook. Ton had woord gehouden en een half jaar later in 1977 maakte hij zijn debuut bij de B-junioren (nu de O17) en een jaar nadien werd Blanker zelfs geselecteerd voor het nationale elftal van spelers onder de 18 jaar. Ton had het geflikt. Hij was waar hij wilde zijn.

Zijn debuut

Trainer Leo Beenhakker (net opvolger van de ontslagen Cor Brom) zag in hem een nieuw oogappeltje. En het was dan ook Beenhakker die hem liet debuteren in het eerste. Het is het seizoen 1979-1980. Het seizoen ervoor was Ajax kampioen geworden. Dat deden de Amsterdammers onder leiding van de twee giganten uit Denemarken, Frank Arnesen en vooral Soren Lerby. Voorin liepen Tahamata en Tscheu La Ling. Ton Blanker was de beoogde spits, echter er diende zich nog een spits aan vanuit de jeugd, namelijk een ene Willem Kieft. Ton maakte zijn debuut tegen Haarlem op 9 september 1979 en hij maakte direct indruk op de supporters.

Blanker kreeg het gaandeweg dat seizoen erg moeilijk. Aan de ene kant had dat te maken met het feit, dat Ton “lekker vrijuit” wilde voetballen. En dat werd hem onmogelijk gemaakt, omdat Ton voor het eerst echt opdrachten in het veld mee kreeg waar hij niet achter stond. En het had ook vooral te maken met Lerby, die continu met Blanker in de clinch lag. Blanker sprak daarop de legendarische woorden, dat “hij die rooie een stomp voor zijn rode kop zou geven!”. Hiermee tekende Blanker zijn eigen ondergang bij Ajax. Ton was een eigenwijs mannetje en liep meermaals vooraan als er een geintje onderling werd uitgehaald. Hierdoor kreeg hij al snel het stempel van een speler die er niet alles voor deed, maar er “op los leefde”. En dat was tegen het zere been van de serieuze broodvoetballer Lerby.

Ajax denderde door in de competitie, scoorde er (zeker in het begin) lustig op los in Europa en daarbij deed Blanker wel van zich spreken. Blanker scoorde namelijk in 3 Europese wedstrijden 7 keer, wat lang een record zou blijven. Blanker kwam dat seizoen maar tot 18 wedstrijden en scoorde hierin maar 3 keer. Veel te weinig voor de kwaliteiten die hem door velen werden toegedicht. De rol als spits bij Ajax duurde voor Blanker maar één seizoen. Het seizoen erop geloofde Ton het wel en vertrok naar Portugal. Hij was de onderlinge gevechten beu en wilde gewoon voetballen zonder dat hij continu achter zijn vodden werd gezeten door een strenge rooie Deen en zijn bloedserieuze medespelers. Achteraf vertelde Blanker dat hij van dat snelle vertrek spijt had gehad. Hij had de strijd aan moeten gaan met Wim Kieft. Echter, de geschiedenis wilde een andere weg met hem inslaan.

Tekst gaat verder onder de video.

Zijn vertrek

Ton Blanker maakte in 1980 een overstap naar de Portugese subtopper Vitoria Guimares. Blanker deed het daar zo goed, dat hij benaderd werd door (opnieuw) Leo Beenhakker. Beenhakker was trainer geworden (na ontslag bij Ajax) van Real Zaragoza. Blanker kwam echter niet uit de verf en hij werd daarop uitgeleend aan Salamanca. Ook daar redt Blanker het niet. Hij besloot daarop terug te gaan naar Nederland en te kiezen voor Excelsior. Blanker was weer terug, maar niet bij een club die hij in eerste instantie in gedachten had. Uiteindelijk ging Blanker naar Volendam, waar Leo Beenhakker opnieuw zijn trainer was. Bij Volendam speelde hij met wisselend succes. Maar hij kwam nog wel tot 50 wedstrijden waarin hij 14 goals maakte. Zijn carrière nam daarbij al een duikvlucht. Blanker had andere interesses. Hij besloot dan nog wel één keer een avontuur aan te gaan. Blanker ging over zee naar Amerika om daar zaalvoetbal te spelen. Ook dat had niet het succes wat hij wenste. Zijn laatste club, waar hij tot wedstrijden kwam, was het Belgische Germinal Beerschot Antwerpen. Barry Hughes was daar zijn laatste trainer. Het noodlot sloeg echter weer toe toen Blanker (in het naar bleek zijn laatste wedstrijd) bij een kopduel zwaar geblesseerd was geraakt. Naar bleek was dat hij daarbij een van zijn nekwervels had gebroken. Dat was voor Blanker het sein om zijn voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Hij stopte en richtte zich op een maatschappelijke carrière. Inmiddels was hij al getrouwd met Anita Heilker, zangeres van de succesvolle meidengroep Dolly Dots. Via de contacten die Anita in de muziekwereld had, rolde Blanker in het begeleiden van artiesten. Daarbij maakte hij dankbaar gebruik van zijn contacten die hij inmiddels had opgedaan door de Dolly Dots. In die tijd waren de Dolly Dots enorm populair. En dat viel klaarblijkelijk in het pulletje van Blanker.

Zijn dieptepunt

Dan volgde het absolute dieptepunt in augustus 1994. Ton Blanker werd, na een anonieme tip, aangehouden. Bij een inval in een woning in Amsterdam vond de politie een grote hoeveelheid zware wapens en negentig kilo cocaïne. Bij het vervoeren van de wapens en drugs zou gebruik zijn gemaakt van een auto die op naam van Blanker stond. Als ook nog eens op één van de vuilniszakken een vingerafdruk van een zware crimineel werd gevonden was de zaak rond voor de politie. In september 1995 werd hij in hoger beroep tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld (nadat eerst drie jaar geëist werd) wegens betrokkenheid in wapen- en drugshandel. Blanker hield altijd vol onschuldig te zijn geweest.

Zijn gevangenschap heeft Blanker niet gebroken. Blanker heeft van het verblijf in die kleine cel veel geleerd. Echter, één ding zal hij altijd blijven betreuren. Waarom zo snel weggegaan uit De Meer? Waarom niet zijn kans afgewacht? Blanker wachtte het lot wat velen voor hem ook al hadden doorgemaakt. Te snel voor de eeuwige roem gaan in plaats van je te blijven ontwikkelen bij Ajax…

Meer vergeten voetballers: