Haller eerlijk: "Dat was moeilijker te accepteren dan kanker"

"Ze moesten controleren of het kwaadaardig of goedaardig was. We controleerden het na de training en binnen 30 seconden zei de dokter: "Je moet geopereerd worden, we kunnen vandaag of morgen aan de slag"', memoreerde Haller tegenover The Athletic. 'Ik zei: "Oké, maar wat is het precies?" Toen wist ik dat het kanker was. Dat is een krachtig woord en dat iedereen bang maakt - niemand wil het hebben - maar als je eenmaal kanker hebt, weet je er meer over."

"De laatste twee dagen chemotherapie waren qua bijwerkingen het ergste. Daarna moest ik nog 48 uur wachten en 's nachts tweeënhalf uur naar huis rijden. Dat was het ergste. Toen ik thuis was, was het 2.00 uur. Het was moeilijk om te staan en ik wilde gewoon in bed blijven liggen, maar mijn fysio zou de volgende ochtend sessies voor me voorbereiden. Ik moest gaan, zelfs als ik me niet goed voelde. Ik zou doen wat ik kon", vervolgt de oud-spits van Ajax en FC Utrecht.

De revalidatie was ook zwaar. "Je wordt een ander persoon, zonder dat je het beseft. Je probeert je best te doen, maar je lijdt. De mensen om je heen proberen hun verdriet en emotie te verbergen, maar dat is moeilijk. Je bent minder geduldig, bozer en emotioneler. Het wordt moeilijk wanneer iedereen zijn emoties probeert te vergeten, want communicatie is alles."

Hij leerde ook veel van andere mensen. "Ik kreeg berichten van mensen die vanwege mijn ervaring waren onderzocht en ontdekten dat ze iets hadden. Ik ben ongelooflijk trots om te weten als ik ook maar één persoon heb kunnen helpen. Daarom heb ik de documentaire (Le Combat d'Haller' - Haller's Fight, red.) gemaakt omdat ik mijn normale leven wilde laten zien, ook toen ik ziek was. Iedereen kan ziek zijn, maar je moet opstaan als je valt, hulp krijgen van je familie en vrienden en genieten van elk moment dat je hebt."

Haller maakte dat seizoen nog zijn rentree voor Dortmund en werd bijna kampioen. "Het was de grootste teleurstelling die ik in het voetbal heb gehad. Het was moeilijker te accepteren dan mijn ziekte, omdat ik er een impact op kon hebben. Het was zo pijnlijk. Op deze momenten besef je dat je geluk hebt en gezegend bent dat je familie en vrienden om je heen hebt. Als ik alleen was geweest, zou ik me waarschijnlijk een week hebben opgesloten."