Dit seizoen begint een beetje te lijken op seizoen 2016/2017. Maar dan beter. Want we zijn dit keer niet in de voorrondes uitgeschakeld door FC Traktor Röstirondje, zoals @arcinho het destijds zo mooi verwoordde. Nee, we staan in de Champions League. En hoe. Halverwege de groepsfase bovenaan in de poule.

Ik kneep mezelf nog een keer extra in m’n arm vanochtend, want het was een heftige avond en een kort nachtje. Maar het was geen droom: we staan écht bovenaan. Winnen in Lissabon en overwintering in de Champions League is een feit. ‘Bizar’ is het enige woord dat ik kan vinden om dat te beschrijven.

‘Bizar’ dekt ook de lading wel om dinsdagavond te beschrijven. Een uur voor de aftrap al een goedgevuld stadion. Niet alleen op de F-side is het knus, ook op Zuid 2 staan we op sommige plekken 3 rijen dik. Als de klok richting 21.00 gaat, mogen we dan eindelijk los. Het schouwspel met 50.000 vlaggetjes ontvouwt zich weer, gevolgd door een zeer fraai spandoek op de F-Side.

Om vervolgens meteen luidkeels duidelijk te maken dat wij Ajax zijn. En de beste. Op het veld was dat nog niet meteen duidelijk, al was dat ook niet erg. We kregen een vermakelijke pot voetbal te zien, zoals je hoopt en stiekem ook verwacht in de Champions League. Een verhit duel werd het ook, met dank aan de Franse scheidsrechter.

Ik snakte naar de rust, om even een kwartiertje bij te kunnen komen van de spanning en het gekkenhuis op de tribune.  Ook Ajax snakte daarnaar, zo veel was duidelijk. De manier waarop Ajax vervolgens begon aan de tweede helft was fris en hoopgevend. Maar het leek gewoon niet te gaan lukken. Kasper Dolberg had in de eerste helft al gemist één op één met de keeper, Donny van de Beek deed in de tweede helft hetzelfde. Daarom bij dezen ook een compliment aan Vlachadimos, die zijn ploeg fantastisch op de been hield.

Voor ons begon het frustrerend te worden. Langzaam kwam de gedachte dat het er niet in zat vanavond, als déze kansen er al niet in gaan. We legden ons neer bij een 0-0, niet waar we op hoopten, maar nog steeds een mooi uitgangspunt. 

90 minuten lang werd wat eerder ingezet dan normaal, om Ajax toch nog een extra boost te geven. In eerste instantie zónder pogo dit keer, want dat voelt toch een beetje gek bij 0-0. En dat was maar goed ook, want anders hadden we met z’n allen compleet de 1-0 gemist. It ain’t over till it’s over, zo bleek maar weer. Noussair Mazraoui maakte zich onsterfelijk en is er zo ongeveer persoonlijk verantwoordelijk voor dat Ajax straks waarschijnlijk overwintert in de Champions League.

Een ontlading van dit kaliber, die hadden we al een tijdje niet meer gevoeld. Bij Lyon-uit misschien, toen Ajax het wel héél erg spannend maakte om de finale van de Europa League te bereiken. Zoek even op #RoadtoStockholm en beleef het opnieuw. Of bekijk wat filmpjes van gisteravond. Het ging compleet los: overal was bier, omhelzingen met vreemden en dan toch nog die pogo.

Van mij mag Ajax ons nog heel vaak zo’n soort ontlading bezorgen dit seizoen, het liefst tot in Madrid aan toe. Want er zijn mooie dingen gaande hier, zoveel is duidelijk inmiddels. Maar waar gaat dit eindigen? Waarschijnlijk niet in Madrid (tenzij we tussendoor Atlético of Real treffen misschien), maar waar stopt onze #RoadtoMadrid dan wel? Het lijkt in ieder geval tot minimaal eind februari te duren. Dus laten wij als supporters daar even rustig van genieten, met tripjes naar Lissabon en Athene nog voor de boeg.

Meer blogs: