Een column door: Ravish Sitaldin


Nu de stofwolken zijn verdwenen, de meeste spelers een nieuwe club hebben, de vele machtspelletjes gespeeld zijn, kunnen we weer aan het belangrijkste tijdverdrijf denken: voetbal.

Na weken van speculeren – Gaat Sneijder Inter verlaten? Heeft Feyenoord wel genoeg macht om Fer bij zich te houden? En wat gaat Ruiz doen? – is de rust weer wedergekeerd. De seizoengidsen mogen de prullenbak weer in en de vele analytici mogen hun voorspelling ergens heel diep wegstoppen.

Volgens vele Europese leiders verkeert de wereld in een crisis. Maar in de exorbitante wereld van Koning voetbal kent men dat woord niet. Vraag het maar aan de hoge piefen bij de UEFA en FIFA. Al jaren regeren deze mammoeten voetbal alsof de tijd heeft stil gestaan, maar worden zij er vreemd genoeg alleen maar beter van. Iedere loting van een groot toernooi moet ene Sepp Blatter weer eens op de voorgrond treden om dan de volgende zin uit te spreken. “I’m very glad to say that football has come home!” Als je de zin dan vrij vertaalt klinkt het zo: “Ik ben erg blij, dat ik opnieuw een natie heb kunnen omkopen en dat al het geld wat zij opstrijken, per direct naar mij overmaken.”

Terug naar het voetbal. Terwijl alle internationals zich in het zweet voegen, om voor vaderland te spelen, klagen de clubs over de transferdeadline. Het is van de zotte, dat er halverwege de competitie nog steeds spelers kunnen vertrekken om een week later voor hun nieuwe club de winnende goal te maken. Beste heren bestuurders, JULLIE zijn verantwoordelijk geweest voor deze deadline. Het zijn JULLIE die zo blij waren met het nieuwe akkoord, dat men niet verder dan zijn of haar neus hebben gekeken.

Elke deadline komen weer de zelfde verhalen naar boven. Competities worden afgeroomd, de rijkere halen de beste binnen en welke club zal op tijd de bankgaranties kunnen afgeven? Ieder seizoen weer komen deze verhalen naar boven. De klagers blijven hetzelfde en clubs als Real Madrid, FC Barcelona en de rest van de toplanden domineren weer fluitend de eigen competitie.

Feitelijk gezien verandert er jaarlijks dus niet eens zo veel. De VI’s van deze tijd schrijven als roofdieren dezelfde verhalen – in een ander jasje en andere woorden – maar ze blijven verkopen. Supporters blijven belazert worden, maar gaan trouw naar het stadion en ondergetekende zal waarschijnlijk in januari, bij de volgende deadline, opnieuw zo’n column schrijven. God, wat ben ik blij dat we weer kunnen voetballen.