Merel van Dongen emotioneel: "Ik ben eigenlijk nooit goed genoeg"

In het programma hebben de deelnemers slechts tien dagen om de finish te bereiken. Dat is nog niet zo makkelijk, want de omstandigheden zijn zwaar: weinig slaap, weinig eten en het voortdurende gevaar van rondzwervende beren en wolven. In het programma moeten de kandidaten ook een steen meedragen, die staat voor een bepaald gevoel.

Van Dongen koos voor schuldgevoel. "Ik ben vorig jaar moeder geworden. Wat eigenlijk sinds ik moeder ben geworden vergroot is in mijn leven, is dat ik eigenlijk nooit goed genoeg ben voor Ibbie (haar dochter, red.), voor mijn vrouw", vertelt de oud-voetbalster openhartig.

"Dat komt ook uit mijn familie. Ik ben echt een familiemens en ik ben in Spanje gaan wonen. Mijn familie woont in Nederland. Sindsdien is dat schuldgevoel een beetje gaan groeien. Ik kan niet altijd thuis zijn. Ik ben nu hier, ik ben nu niet bij haar. Ik ben voor voetbal veel weggeweest van huis in het eerste jaar van haar leven", vervolgt de voormalig international van de OranjeLeeuwinnen.

Dat doet haar wat: "Maar ik wil tegelijkertijd wel dat Ibbie Nederlands kan, ik wil dat ze weet wie André Hazes is, ik wil dat ze weet dat op 5 december Sinterklaas gevierd wordt. Dat is heel belangrijk voor mij, het allerbelangrijkste. Maar tegelijkertijd wil ik dat Ibbie weet dat vrouwen ook ambitieus kunnen zijn, dat ze carrière kunnen maken, dat ze niet per se thuis op de kinderen hoeven te passen", zegt Van Dongen met tranen in haar ogen.

"Die balans is moeilijk. Dat zorgt voor een schuldgevoel. Ik zou dat graag los willen laten. Met dat gevoel liep ik naar boven", aldus een emotionele Van Dongen.