Mossou schetst de transferwereld: "Sano was een prachtige casus"

"We zaten samen in de auto, toen mijn zoon van zeventien dit weekend een berichtje voorlas dat op zijn telefoon voorbijkwam: ‘Kodai Sano persoonlijk akkoord met Ajax’", zo begint hij namens het Algemeen Dagblad.

Dat ene berichtje leidde tot een gesprek. Volgens Mossou is zijn zoon een goede graadmeter voor hoe transfernieuws tegenwoordig wordt geconsumeerd. Hij volgt voetbal fanatiek, maar niet meer via kranten of vaste media. Het nieuws bereikt hem via allerlei digitale kanalen. Juist daarom probeert Mossou hem af en toe wegwijs te maken in de stroom aan geruchten en meldingen die dagelijks voorbij komt.

De vermeende deal rond Sano was volgens hem een schoolvoorbeeld van hoe het spel gespeeld wordt. "Sano was in dat opzicht een prachtige casus. Diens ‘persoonlijke akkoord’ werd hier namelijk als opzichtig drukmiddel ingezet richting zijn huidige club, NEC." Het gaat volgens Mossou om een klassieke methode, waarbij eerst de speler wordt gepaaid en dat gesprek vervolgens bewust naar buiten lekt. Het doel is duidelijk: de huidige club onder druk zetten. In dit geval werd er zelfs al gespeculeerd over een mogelijke arbitragezaak.

Journalisten spelen in dat proces onvermijdelijk een rol. "Als journalisten worden wij voortdurend tot onderdeel gemaakt van dit soort spelletjes tussen zaakwaarnemers en clubs." Mossou wijst daarbij op hoe dit soort berichtgeving kan leiden tot halve of hele primeurs, die goed worden gelezen en veel aandacht trekken. De bekendste exponent daarvan is Fabrizio Romano, die er een compleet verdienmodel van heeft gemaakt.

Volgens Mossou zit de kern van het probleem in de afweging die journalisten telkens moeten maken. Welke informatie breng je wel en welke niet. Ga je meteen mee in elk appje of telefoontje, of probeer je eerst te doorgronden welke belangen erachter zitten. Kies je voor het snelle nieuwtje, of voor het grotere verhaal.

Zelf staat hij daar iets verder vanaf. Hij is geen clubwatcher en jaagt niet op transferupdates, wat hem de ruimte geeft om het spel met wat meer afstand te bekijken. Aan tafel heeft hij zijn zoon daarom uitgelegd hoe dun de grens is tussen gebruikmaken van informatie en zelf gebruikt worden. "Die keuze heb je als journalist vrijwel altijd zelf in de hand."