Ajaxtrainer Frank de Boer heeft zijn spits Mounir El Hamdaoui weer eens in genade aangenomen, na een ‘inhoudelijk goed gesprek’ op maandag. Dat klinkt erg voorzichtig. Volgens een opgeluchte De Boer heeft Mounir speciale kwaliteiten en ik denk dat dat klopt. El Hamdaoui kan als geen ander het bloed onder je nagels vandaan halen. Ook wordt hij alom geroemd vanwege zijn gave om trainers en medespelers tegen zich in het harnas te jagen. In het doen alsof de voetbalwereld om hém alleen draait, is hij zelfs geniaal. Hij kan dus inderdaad wel wat. Het gesprek van maandag was er niet eentje van onder vier ogen. Niet samen zittend op een bal, in het zonnetje op de middenstip van de Amsterdam ArenA. Beetje ouwehoeren, wat dollen, beetje plagen en veel lachen. Om vervolgens met latje-trappen de problemen speels te vergeten. Niks daarvan.

Beide kampen hadden zware delegaties afgevaardigd om serieus in conclaaf te gaan. Raadsmannen over en weer. Alsof Nederland schoorvoetend maar vastberaden zijn helikopter in Libië terug ging vragen, zó zwaar ongeveer. Er zal wantrouwend genotuleerd zijn, vrees ik. Om latere misverstanden te voorkomen. Toch had Mounir aan Frank al eerder duidelijk gemaakt, geen speciale behandeling nodig te hebben. In mijn fantasie hield hij De Boer daarbij een uur lang onder de koude waterkraan. Lachend. Het viel allemaal wel mee met Mounir, zo vond hij zelf. Een gouwe gozer is het. Je moest het alleen willen zien. En Frank zag het nu ook. Verfrissend gesprekje.

Omdat Mounir verantwoordelijk was voor het mooiste Ajaxdoelpunt van dit seizoen, een keiharde volley met binnenkant voet, ben je geneigd om hem een zoveelste nieuwe kans te gunnen. Hoewel ik hem vorige week nog het liefst zover mogelijk van Ajax vandaan wenste. Maar als onze bloedeigen trainer het nog een keer met hem wil proberen, wie zijn wij dan om hem een enkele reis Casablanca toe te wensen? Als het dan tóch moet, willen wij willen hem dit seizoen ook nog wel een paar keer in zijn gezicht…

Lees verder op: ronschiltmans.nl