De vergeten voetballer is een speler, die in dienst van Ajax is geweest en die op ons als supporters een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Of een Ajax-voetballer waar wij goede en warme herinneringen aan hebben beleefd, een voetballer die bekend is geworden door een incident of gewoon om zijn verdiensten voor onze mooie club. In deel 17 van deze rubriek richten wij onze aandacht op het Ajax-idool uit de jaren 80, waarvan de carrière zo abrupt en afschuwelijk eindigde: Rob de Wit.

Ode

Het begin van deze rubriek en het sluitstuk is meer een ode. Een ode aan één van de allergrootste talenten uit de jaren ’80. De voor Nederland zo succesvolle jaren ’80. Het Nederlandse voetbal leverde het ene na het andere talent af; Frank Rijkaard, Ruud Gullit, Ronald Koeman, Marco van Basten en dat ene supertalent uit de Domstad. Als je ouder wordt, ga je meer terugdenken aan vroeger. “Vroeger was alles beter”, zegt men dan altijd. Dat geldt zeker niet voor alles, maar helden van vroeger blijven voor altijd in onze herinnering. Als kleine jongen was ik gek op de type spelers, die schijt hadden aan de wereld en frank en vrij voetbalde. De gelijkenis met Nouri doemt aan de horizon op, ook omdat beide carrières zo abrupt werden beëindigd.

Iedere keer als ik de goal van Rob de Wit tegen Hongarije terugkijk, staat het kippenvel op mijn armen en moet ik vechten tegen opkomende tranen in mijn ogen. De muziek onder de beelden, de fabelachtige actie, de kalmte aan de bal en de volmaakte stift zeggen alles over wie Rob de Wit was. Rob de Wit was misschien wel het allergrootste talent op dat moment van Nederland. Rob de Wit was Arjen Robben van 6 jaar geleden. Er stond geen maat op. Hij speelde nagenoeg alle wedstrijden bij Ajax, de supporters liepen met hem weg, kleine kinderen en ook ouderen kwamen juist voor hem naar het stadion. Tot die ene dag, die zomer in 1986, dat noodlot wat voor hem alles weg nam. Rob de Wit was bezig de wereld te veroveren, maar het lot had voor hem een andere bestemming in gedachten.

Het begin van zijn carrière

Zijn carrière begon in de jeugd bij de Utrechtse VV. Al snel kwam hij op het vizier van de grote broer, FC Utrecht. De club uit de Domstad aarzelde geen moment om de klein, frêle en bloedsnelle buitenspeler vast te leggen. “Er zit wel een kop op”, zeiden de scouts. Maar uiteindelijk waren alle scoutingsrapporten over één ding eens, dit is de nieuwe ster aan het firmament. Rob de Wit werd een plaaggeest voor de verdedigers en middenvelders van de eredivisie. Ajax had hem op dat moment al lang in het vizier, maar bij Ajax hadden ze al een soortgelijke speler, die bezig was Europa te overtuigen van zijn talenten, namelijk Jesper Olsen. Het ongelofelijk in het verhaal uiteindelijk was dat de voorganger van Rob de Wit bij Ajax, dezelfde Jesper Olsen, ook door een hersenbloeding werd getroffen op latere leeftijd. Bij Ajax wisten ze toen al, dat als Jesper Olsen weg zou gaan (ging later naar het grote Manchester United) er maar één speler zijn plek over kon nemen. Dat moest dan Robbie worden. Inmiddels anderhalf jaar na zijn debuut bij FC Utrecht en 42 wedstrijden met daarin 7 goals verder, was zijn ster immer rijzende. Jesper Olsen werd zoals gezegd verkocht aan Manchester United. En het bestuur van Ajax klopte heel snel op de deur van stadion Galgenwaard.

Rob de Wit wordt de nieuwe ster van Ajax

Aan het begin van het seizoen 1984/1985 wist het bestuur al snel dat hun sterkhouders Jesper Olsen en Jan Mölby vertrokken waren richting Engeland. De selectie is erg jong, maar ook heel erg talentvol. Een kleine greep uit de selectie die reeds aanwezig is: Ronald Koeman, Rijkaard, Vanenburg, Bosman, van ‘t Schip en Van Basten. De Luxemburgse trainer, Spitz Kohn, wist op dat moment dat hij routine nodig had. Die routine kwam er in de personen van international Ronald Spelbos en oud Belgisch international Walter Meeuws. Aan de laatste kleefde er nog wel een smetje aan, gelet op zijn aandeel in één van de allergrootste omkoopschandalen van België, namelijk die van Standaard Luik. De grond in België werd de sympathieke Belg te heet onder de voeten en daarom vertrok hij richting Amsterdam. Maar de grootste aankoop in de zomer van 1984 was toch wel de aankoop van Rob de Wit. “Robbie”, zoals zijn fans hem liever noemde.

Zijn debuut

Op 2 september 1984 maakt Robbie de Wit zijn debuut voor Ajax in de openingswedstrijd tegen Sparta. In de 18e minuut van de wedstrijd veroverde Vanenburg de bal op het middenveld en trapte de bal razendsnel op de vrijstaande Van Basten. Die zag in een flits Rob de Wit vanaf de linkerkant het strafschopgebied in lopen en gaf toen de bal achteloos voor. De Wit aarzelde geen moment en met een snoekduik (a la Van Persie) kopte hij de bal in de Spartaanse goal… 0-1! Het publiek sloot hem direct in de armen, want een debutant die direct de openingstreffer van het seizoen zou maken, was natuurlijk direct al een publiekslieveling. De wedstrijd daaropvolgend (eerste thuiswedstrijd van het seizoen in De Meer) tegen MVV had Robbie één minuut minder nodig. En weer was het de openingstreffer. Het publiek werd bijkans gek. De fans dachten dat er na het vertrek van Jesper Olsen nooit meer zo’n talent op de linkerspits positie zou verschijnen. En zie, na nog geen paar maanden had niemand het meer over Olsen, maar speelde Rob de Wit alsof hij al jaren in het schitterende rood/wit shirt speelde. Uiteindelijk werd Ajax afgetekend kampioen en liet het runner-up PSV ruim achter zich. Marco van Basten werd dat jaar topscorer met 22 doelpunten. Rob de Wit sloot het seizoen af met 7 doelpunten en 2 assists. Ajax wreef zich in de handen bij zoveel talent. De buitenlandse clubs verdrongen zich in De Meer om de sterren van toen aan te trekken.

Het seizoen onder Cruijff

Toch kon Ajax in de zomer van 1985 het onmogelijke voor elkaar krijgen om de groep bij elkaar te houden. Het was het jaar dat Johan Cruijff trainer werd van Ajax. Het werd ook het jaar van het ongelofelijke aantal van 120 goals in dat seizoen. Ajax denderde over “de kleintjes” heen en boekte uitslagen van 8-2 (tegen AZ), 8-1 en 7-0 tegen Heracles en de absolute uitschieter tegen Sparta, 9-0. Dat werd de wedstrijd van Marco van Basten, die in die wedstrijd 6 keer scoorde. Een record wat overigens lang zou blijven staan, totdat Alves van Heerenveen het helaas verbrak. In die beruchte wedstrijd tegen Sparta werd het eerste doelpunt (uiteraard zou je bijna zeggen) gemaakt door….. Rob de Wit. Robbie scoorde dat seizoen 9 keer. Ook had hij inmiddels zijn debuut gemaakt in Oranje. 8 wedstrijden had hij gespeeld en daarin al 3 keer gescoord. Het leven lachte het brutale schoffie toe. In de zomer van 1986 besloot Rob de Wit van een heerlijke vakantie in Spanje te gaan genieten met vriendin en schoonouders. En helaas sloeg daar het noodlot tijdens een potje tennis toe….

Vreselijk nieuws

De spelers en fans werden in de zomer van 1986 opgeschrikt door het bericht dat hun medespeler en idool was getroffen door een hersenbloeding. Tijdens het tennissen voelde hij tintelingen in handen en voeten en werd zijn coördinatie aangetast. “Een hersenbloeding”, hoorde hij als diagnose. Zijn medespelers zagen toen nog niet de ernst in, want in de kaart die vanuit de selectie werd gestuurd, stond de tekst “We wisten geeneens dat je hersens had!” Jaren later kon Rob de Wit er gelukkig om lachen. De man die humor zo hoog in het vaandel had staan, kon ook toen goed relativeren. De ernst van zijn blessure werd echter snel duidelijk. Rob de Wit had het uiteindelijk nog wel geprobeerd, maar zijn carrière was definitief ten einde. Zijn fans vol verdriet achterlatend. Een noodoperatie in Zweden maakte het er niet beter op. Waarop Johan Cruijff aangaf dat het beter was om te stoppen. Rob de Wit moest schoorvoetend dit besluit aannemen. Het ging gewoonweg niet meer. Het lichaam was gesloopt door de hersenbloeding. Eind mei 1988 kreeg De Wit nog een benefietwedstrijd aangeboden. Hij werd door de spelers op de schouders genomen. Rob de Wit was er heel emotioneel onder. Hij besefte namelijk dat het echt voorbij was, wat zijn carrière betreft. Twee maanden later werd het Nederlands elftal Europees kampioen. Dat had met Rob de Wit moeten zijn.

Vechter

Het geluk lachte hem daarna zeker niet toe. Zijn relatie met zijn vriendin ging over. Rob de Wit kreeg een nieuwe relatie. In 1992 werd hij vader. Echter ook deze relatie strandde en tot overmaat van ramp werd hij in 1993 opnieuw getroffen door een hersenbloeding. Die zich in 2005 wederom zou herhalen. De artsen hadden hem afgeschreven. Nooit zou hij meer de oude worden. Maar Rob de Wit vocht. Net zoals hij vocht tijdens zijn carrière. Rob de Wit herstelde. Hij beweerde dat het voor 95 procent zelfs was. Het percentage maakte ook niet uit. Rob de Wit kreeg een nieuwe relatie. Daar was hij gelukkig mee. In zijn huis heeft hij een kleine Hall of Fame gemaakt van zijn mooiste momenten, zoals de stiftbal. Vandaag de dag damt Rob de Wit. Om zijn hersenen te trainen, zegt hij dan glimlachend. Rob de Wit, die van Ajax een seizoenkaart voor het leven heeft. Heel af en toe zien we een glimp van hem. Jaren geleden was hij nog een keer het hoogtepunt toen hij Siem de Jong de kampioensschaal mocht overhandigen.

Vervolg ode

Het begin van deze rubriek was een ode en daar wil ik ook graag mee afsluiten…. Rob de Wit was voor velen en voor mijzelf een verademing. Een speler zonder opdrachten, die het veld in stapte om plezier te maken. Die de fans wist te vermaken met zijn spel en zijn acties. Rob de Wit was mijn held. En nog altijd heb ik moeite als ik naar zijn beelden kijk. Net zoals ik moeite heb om de beelden van Nouri te bekijken. Hoe kan het nou toch zijn, dat dit soort spelers door het noodlot worden getroffen? Allebei ook nog eens hele lieve en vriendelijke spelers, die je alleen maar het beste zou willen toewensen. In mijn gedachten zie ik iedere keer weer die snoekduik en die stift…. In mijn gedachten was Rob de Wit de allerbeste en dat gevoel zal nooit meer overgaan…..

Rob de Wit, jouw fans zullen jou nooit vergeten voor alle mooie dingen die jij ons hebt gegeven in een veel te korte carriere…