De vergeten voetballer is een speler, die in dienst van Ajax is geweest en die op ons supporters een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Of een Ajax-voetballer waar wij goede en warme herinneringen aan hebben beleefd, een voetballer die bekend is geworden door een incident of gewoon om zijn verdiensten voor onze mooie club. Deel 29 willen wij toewijzen aan de speler die nu nog steeds wordt toegezongen in het stadion op het moment dat er een buitenspeldoelpunt wordt goedgekeurd. Tenminste als de VAR weer een keer zijn werk niet goed heeft gedaan. Zijn naam: Wamberto de Jesus Sousa Campos

Wamberto leert voetballen op straat

Op 13 december 1974 wordt in Brazilie, de latere voetballer die de koosnaam “Wampie” meekreeg, geboren. Wamberto werd weliswaar liefdevol door zijn ouders opgevoed, maar het gezin Wamberto leefde niet in rijkdom. Wamberto werd geboren op een Braziliaans eiland, São Luis. De meeste kinderen op het eiland kwamen uit arme gezinnen, waarbij de ouders niet de middelen hadden om hun kinderen op een voetbalclub te doen. Zo was het ook met Wamberto. Het voetbal leerde hij daarom ook op straat, daar waar de meeste voetballers in Brazilie het voetbal leerde. Wamberto had het geluk dat een oudere vriend van de familie de straten afstruinde voor talenten. Wamberto viel op en werd op zijn 14e uit de vele talenten die het land herbergde, opgepikt en uiteindelijk gestald bij een echte voetbalclub. Zijn eerste club was de plaatselijke moto club São Luis en later gevolgd door Sampaio Corrêa. 16 jaar was Wamberto toen hij voor de eerste keer vader werd. Dat was voor de jonge Wamberto een enorme ontwikkeling in zijn volwassenheid. Om de zorg te dragen mest er in principe geld op de plank komen. In Brazilie worden de spelers opgeleid om later voor heel veel geld te worden verkocht. En dan het liefst in Europa. Ben je goed, dan heb je de kans dat de grote Europese clubs je willen hebben. Wanneer je van mindere kwaliteit als voetballer bent, dan belandt je in de kleinere competities. 16 jaar was Wamberto toen hij ook voor het eerst werd verkozen voor een vertegenwoordigd elftal, de onder 16 van Brazilië. Dat was direct ook zijn opstap naar een transfer, want het Belgische Seraing wilde de aanvaller maar wat graag inlijven.

Wamberto stapt over naar België

Van de arme Braziliaanse omgeving naar het rijke Europa was voor Wamberto een enorme stap. Wamberto als jonge vader onderweg naar Europa, die vervolgens in een land terecht kwam waar hij de taal totaal niet sprak. Zijn latere vrouw bleef achter in Brazilie waardoor Wamberto er de eerste twee jaar er helemaal alleen voor stond en ook lang van zijn geboren kind verwijderd was. Wellicht is dat ook zijn redding geweest, want om te slagen was hij volledig op zichzelf aangewezen. Wamberto was qua techniek goed onderlegd, maar het fysieke gedeelte leerde hij pas echt in zijn eerste Belgische jaren. Groot voordeel was de aanwezigheid van meerdere Braziliaanse spelers in de selectie van Seraing. Wamberto bleef uiteindelijk 5 seizoenen bij Seraing en was in de drie laatste jaren pas echt succesvol. Zijn eerste twee seizoenen in Belgische dienst, toen de club nog in de Tweede Klasse speelde, kwamen nog te vroeg voor de jonge Braziliaan. Op het moment dat Seraing naar de Eerste Klasse promoveerde (seizoen 1993-1994) brandde Wamberto echt los, waarbij het eerste seizoen in de Eerste Klasse de doorbraak was. In 33 wedstrijden scoorde de Braziliaan 8 doelpunten en was hij belangrijk met de handhaving in de Eerste Klasse. Wamberto speelde daar onder andere met Roger Lukaku (de vader van Romelo). Na drie seizoenen in de basis van Seraing gespeeld te hebben stond het grote Standaard Luik in de zomer van 1996 op de stoep. Wamberto was ambitieus en stapte over naar de grootmacht. Samen met 6 (!!) ploeggenoten van Seraing begon hij aan een tweejarig avontuur bij Standaard Luik. Wamberto speelde goed. Maar de club haalde niet het niveau wat Wamberto nastreefde. Het laatste kampioenschap dateerde van 1983, toen het grote omkoopschandaal losbarstte rond de club. Nadien won de club uit Luik meer een prijs. Wamberto kon daarin ook geen verandering aanbrengen. Na twee seizoenen, 53 wedstrijden en 10 goals had hij een beslissing genomen. Wamberto wilde hogerop en Amsterdam lonkte…..

Wamberto wordt Ajacied

In de zomer van 1998 was het zover. Wamberto werd speler van Ajax. De jongen die uit het arme São Luis kwam, was jaren later terug te vinden in de Amsterdam Arena. Ajax maakte voor Wamberto 5 miljoen gulden over naar Standaard Luik. Wamberto kwam op het moment naar Ajax net na het fantastische kampioenschap onder trainer Morten Olsen. Helaas was al snel bekend dat Michael Laudrup zou stoppen. De kern bleef over en dat gegeven samen met de nieuwkomers (Grønkjær, Kinkladze, McCarthy en Vierklau) zorgde ervoor dat de verwachtingen erg hooggespannen waren. Het werd uiteindelijk niet het seizoen van Wamberto. Maar meer van de soap van de gebroeders De Boer. Iedereen kent inmiddels het verhaal, dat Ronald de Boer weg kon naar Arsenal. Dat er afspraken waren gemaakt en dat deze afspraken werden geschonden. Hierop gooide de gebroeders hun kont tegen de krib en begonnen een mini-opstand. Grootste slachtoffer was de trainer Olsen. Hij moest het veld ruimen, een maand later gevolgd door het vertrek van zowel Frank als ook Ronald naar Barcelona. Wamberto zal zich in dat eerste seizoen hebben afgevraagd waar hij in beland was. Als aankoop van de trainer die een half seizoen later de Arena noodgedwongen moest verlaten, was het extra pijnlijk voor de Braziliaan. De droom die uit kwam werd langzamerhand in zijn eerste seizoen tot een ware nachtmerrie. Jan Wouters nam het stokje over van Morten Olsen. Het werd een heel matig seizoen, waarin Ajax zich in de competitie echt van de slechtste kant hadden laten zien. Het seizoen werd uiteindelijk toch nog goed afgesloten door de bekerfinale tegen Fortuna Sittard met 2-0 te winnen. Grote man die wedstrijd was Jesper Grønkjær die beide doelpunten maakte in een halfvolle Kuip. Wamberto speelde het seizoen uiteindelijk 37 wedstrijden en scoorde hierin 12 keer. Al met al kon Wamberto over zijn eigen prestaties best tevreden zijn.

Het daaropvolgende seizoen was er Ajax alles aan gelegen om terug aan de (Nederlandse) top te komen. Als grootste verrassing kwam het broertje van Michael Laudrup de ploeg versterken, Brian Laudrup. Maar er was een ware leegloop van vedettes die zomer. Litmanen ging de gebroeders de Boer achterna en vertrok naar Barcelona. Melchiot ging naar Chelsea, Oliseh en Van de Sar gingen gebroederlijk naar Juventus en Benni McCarthy vertrok richting Spanje. In hun plaats kwam de grote zomeraankoop Nikos Machlas van Vitesse. En kwam met de komst van Frank Verlaat en Aron Winter de nodige routine naar Amsterdam. Uiteindelijk was de beste aankoop een piepjonge Roemeen van Universitatea Craiova, Christian Chivu. Al eerder gememoreerd, als je de dvd “Daar hoorde ze engelen zingen” nog nooit hebt gezien, dan moet je die echt gaan kijken. Het is een indrukwekkend kijkje in de keuken in het seizoen dat Ajax 100 jaar zou worden. We zien dat seizoen een vooral met zichzelf worstelende hoofdcoach Jan Wouters, die het uiteindelijk tot maart 2000 volhoudt. En dan het veld moet ruimen voor Hans Westerhof. We zien een totaal verloren Chivu in een hotel na een rode kaart. We zien Danny Blind in de rol van Technisch Manager totaal verzuipen. Maar we zien vooral een onsamenhangende selectie die een meer dan matig seizoen zou draaien. Dieptepunt was de jubileumwedstrijd thuis tegen FC Twente, waarbij Ajax in “oude” kleding aantreedt en schaamteloos verliest van FC Twente. Ajax wordt dat jaar vijfde in de competitie en stelt ternauwernood Europees voetbal veilig in de een na laatste wedstrijd thuis tegen MVV. Drie minuten voor tijd scoorde het inmiddels grote talent Chivu. Wamberto speelde het acceptabele aantal van 33 wedstrijden, waarin hij maar 5 doelpunten maakte. Inmiddels had de Braziliaan zich opgeworpen als rechtsbuiten die verzeild was geraakt tussen basisspeler en bankzitter.

De bekende twee duimpjes

Seizoen 2000-2001 was voor Ajax het sein om het over een totaal andere boeg te gooien. Ajax moest weer terug naar de basis. Men wilde de jeugd (of jeugdige talenten) weer de kans geven. In dat kader kwam Co Adriaanse over als hoofdcoach en deed Danny Blind een stap terug en werd ook coach. Er volgde die zomer een enorme exodus van spelers. Ook heel veel jeugdspelers verlieten Ajax. Onder andere vertrokken Jan van Halst, Kinkladze, Laudrup Verlaat, Dani en Grønkjær de Amsterdam Arena. Voor hen kwamen twee ervaren krachten Bergdølmo en Galásek. En voor de rest jeugdige talenten. Voor Wamberto werd er al stilletjes een teken afgegeven op zijn speeltijd, want Andy van der Meijde kwam terug van zijn verhuurperiode uit Enschede. Verder kwam Steven Pienaar over van Ajax Cape Town. Onder Adriaanse ging het in ieder geval voetballend een stukje beter. Nog niet dat de resultaten super waren, want de ploeg kon Nationaal en Internationaal geen potten breken. In de competitie eindigde ze op een straatlengte achter. In de beker waren ze in januari al uitgeschakeld en Europees was de tweede ronde van de UEFA Cup al het eindstation. Wamberto had zijn rol als rechtsbuiten in het team. Adriaanse was geen fan van Wamberto. Wamberto was de Nederlandse taal nog steeds niet machtig. Als de oefenmeester wat aan Wamberto vroeg, reageerde de Braziliaan altijd met twee duimpjes omhoog. Die twee duimpjes werden in Amsterdam een begrip. Adriaanse besloot de gebrekkige taalkennis van de kleine Ajacied te testen. “Wamberto, je huis staat in de fik!”, riep hij. De kleine dribbelaar beantwoordde dit met beide duimen omhoog. Adriaanse wist genoeg. Terwijl de spelersgroep niet meer bij kwam van het lachen. Vaak speelde hij in dat seizoen vaak in een voorhoede die bestond uit Arveladze, Machlas en hemzelf. Wamberto voelde langzamerhand dat de jonkies (vooral Van der Meijde) aan de poort stonden te schudden. Dat seizoen kwam Wamberto tot 30 wedstrijden, scoorde hierin maar 4 doelpunten, maar had hij wel het hoge aantal van 9 assists.

Seizoen 2001-2002 zou een ware zegetocht worden en tevens ook voor Wamberto. Ajax ging die zomer door op de weg die zij eerder al hadden ingeslagen. Door het met veel jeugdige talenten Nederland weer te veroveren. Wamberto was de mentor geworden in een ploeg, waar Chivu steeds meer zijn stempel opdrukte. Wederom vond er een grote opruiming plaats van overbodige spelers. Zo verdwenen Witschge, Hoekstra, Babangida, Winter en Arveladze de Amsterdam Arena. Voor hen werd de ploeg versterkt met toptalenten, zoals Ibrahimovic, Mido Maxwell, Trablesi, Van Damme en uit de eigen jeugd Nigel de Jong en Maarten Stekelenburg. Adriaanse stapte in november 2001 terug en zijn plek werd overgenomen door Ronald Koeman. Ajax maakte een indruk met haar spel in Europa. Tot schokkende resultaten zou het nog niet leiden, maar dat zou een jaar later anders zijn. Nationaal stond er geen maat op de ploeg van Koeman. Ajax werd verdiend kampioen. Maar wellicht net zo mooi was de bekerwinst van Ajax op FC Utrecht met een heldenrol voor Wamberto. Nu nog praten supporters over de goal die de kleine Braziliaan maakte. Het “meters, meters, meters buitenspel” is een begrip geworden op de tribunes van menig stadion. Wamberto scoorde in de allerlaatste secondes (bij een 1-2 achterstand) de gelijkmaker. Niet zozeer de goal maakte hem beroemd, maar de positie in het veld toen hij scoorde was punt van vele discussies. Wamberto stond namelijk meters buitenspel. Grensrechter Kloege had waarschijnlijk een vuiltje in zijn oog en stak zijn vlag niet omhoog. Ajax juichte en op de tweede ring (waar ik ook helemaal gek werd, JB) ontplofte het werkelijk. De Kuip zou waarschijnlijk nog nooit zo geschud hebben als dat moment van de 2-2. Dat Zlatan vervolgens na twee minuten in verlenging de Golden Goal maakte, zorgde ervoor dat er een waar feest op de Amsterdamse tribune losbarstte. Nog steeds doet deze goal bij Utrecht heel veel pijn. De rivaliteit tussen de twee clubs is er sindsdien ook niet beter op geworden, maar Wamberto zal voor eeuwig een held zijn bij alle Amsterdamse supporters.

Echter de komst van Koeman betekende ook min of meer het einde van Wamberto. Net als bij Adriaanse genoot de Braziliaan nooit het gehele vertrouwen. In het daaropvolgende seizoen 2002-2003 deed Koeman nog zelden een beroep op Wamberto. In totaal zou hij dat seizoen maar 6 wedstrijden spelen en hij maakte daarin maar 1 goal. Wamberto wist genoeg, zolang Koeman bij Ajax trainer was. Het einde van zijn Ajax carriere kwam uiteindelijk in het seizoen dat Ajax wederom kampioen werd. Maar het kampioenschap maakte Wamberto niet meer mee. In de winterstop verliet hij Ajax voor een terugkeer naar België.

Terug naar België

Er waren toch aardig wat mensen die hun wenkbrauwen fronste bij de keuze van Wamberto. Want het werd niet een van de gerenommeerde Belgische clubs, maar Wamberto liet zijn keuze vallen op RAEC Mons. Mons was een bij elkaar gekochte ploeg. In het seizoen waarin Wamberto bij Mons aansloot, herbergde de selectie van Mons maar liefst 14 (!!) nationaliteiten. Mons bivakkeerde van de jaren 60 tot en met de eind jaren 90 steevast in de Derde Klasse. In 2002 werd pas voor het eerst de Eerste Klasse behaald. In zijn eerste (halve) seizoen bij Mons kon Wamberto wel direct zijn stempel drukken. 17 wedstrijden speelde de kleine Braziliaan en hij maakte hierin 5 doelpunten. Hij liet in dat halve seizoen zo’n indruk achter, dat zijn oude club, Standard Luik, weer op de deur bonsde.

In de zomer van 2004 ging Wamberto toch weer het avontuur aan op Sclessin (de thuishaven van Standard Luik). Echter die terugkeer was geen succes. Wamberto kon nooit zijn stempel drukken in het team van Standard. Onder leiding van de Italiaanse coach D’Onofrio was Wamberto geen vaste keuze. Het team van Standard was geen hoogvlieger. Noch herbergde het team echt toptalenten, al waren de Kroaat Rapaic en de Portugese International Conceição goede spelers. Wamberto kon zijn stempel niet drukken, iets wat hem een jaar daarvoor bij Mons wel lukte. 18 wedstrijden speelde de kleine Braziliaan en hij scoorde hierin maar 1 goal. Uiteraard waren deze cijfers veel te weinig voor het statuur van Wamberto. Het seizoen 2005-2006 werd bijkans nog minder. Inmiddels had Wamberto concurrentie gekregen van de tot Belg genaturaliseerde Braziliaan, Igor de Camorgo. De Camargo was een voor Standard goede speler. Wederom maakte D’Onofrio weinig gebruik van de kunsten van Wamberto. In het seizoen 2005-2006 speelde Wamberto maar 10 wedstrijden en scoorde hierin nul goals. Zijn matige optreden werd ook veroorzaakt door de zware blessure (gebroken kuitbeen) en de brand die zijn woning verwoestte. Het seizoen erop was er sprake van een overstap naar Willem II. Echter deze overgang ketste af. Wamberto koos opnieuw voor Bergen (Mons). Een vertrouwde omgeving leek hem beter. Bij Bergen leek hij toch nog zijn rug te rechten. Van alle aanvallers (en dat waren er veel in de selectie) was hij op de Fransman Dahmane toch de aanvaller die de meeste wedstrijden speelde. In de 21 wedstrijden die hij speelde bij Bergen scoorde hij 2 doelpunten. Inmiddels wist Wamberto dat het einde van zijn carriere in zicht kwam. Er waren weinig clubs die Wamberto nog wilde inlijven. Het leek het Almeerse Omniworld te worden, maar in eerste instantie was Wamberto te duur. Uiteindelijk lukte het de club uit Flevoland toch om de Braziliaan te contracteren. Wamberto was de eerste maanden werkeloos, maar in oktober 2007 tekende de inmiddels ook tot Belg genaturaliseerde Braziliaan dan toch bij Omniworld. 16 wedstrijden speelde Wamberto voor de Almeerse club, waarin hij toch nog 3 doelpunten maakte.

Wamberto slaat het seizoen van 2008-2009 over en besluit zijn carriere definitief af te sluiten bij het Belgische Heikant.

Na een redelijk lange carriere in Europa kijken de Ajax supporters toch met heel veel plezier terug op de jaren van Wamberto bij Ajax. De twee duimpjes omhoog werden een begrip, maar haalde het toch niet bij die ene goal op die 12e mei van het jaar 2002. Het was de 93e minuut in die bekerfinale toen Wamberto zichzelf voor eeuwig in de geschiedenisboeken van Ajax schoot. Hij was in de 55e minuut in het veld gekomen en had 38 minuten nodig om de harten van alle Ajax supporters te veroveren. Wamberto zal nooit meer vergeten worden door de Ajax supporters, net als de Utrecht supporters die hem ook nooit meer zullen vergeten. Jaren later deed Ajax nog een keer een beroep op hem om David Neres te helpen om zich beter op zijn gemak te voelen bij Ajax. Ajax was Wamberto niet vergeten, net als Wamberto Ajax nooit meer zou vergeten. Wamberto is voor eeuwig Ajacied geworden.